Woodstone Pizza & Wine

Wat was de meest bijzondere pizza die jij ooit hebt gegeten?
Vorig jaar at ik mijn meest bijzondere pizza ooit.

Het was er één met coquilles en oesterzwammen en zoals ik me herinner met een zoetig sausje.
Ook de plank met antipasti was erg goed, met royale,smaakvolle en goede producten.

Dat was bij Woodstone Pizza & Wine in Haarlem.

Woodstone is een modern pizza-restaurant dat smaakvol, maar sober is ingericht. Ondanks de minimalistische look zijn er in het restaurant in Haarlem leuke hoekjes waar je knus kunt zitten.

De pizza's worden bij Woodstone in een mega steenoven gebakken en op de kaart vind je pizza's met de gekste toppings. Nee, een Italiaan zou niet vrolijk worden van een pizza met saté er op. Ik trouwens ook niet.
Maar als je goed kijkt, zitten er echt culinaire juweeltjes tussen.

En sinds kort is er ook een Woodstone in Almere gekomen. Yes!  Daar wilde ik naartoe.

Ik hoopte dat de pizza met coquilles en oesterzwammen op de kaart zou staan, maar helaas. Wel waren er veel andere soorten en kiezen was moeilijk!

Manlief koos de Mexicaanse pizza met een grote schep guacamole en nacho's in het midden. Verder lagen er wat stukken biefstuk op.

Ik nam de pizza met zoete aardappel, gegrilde paprika, zoete ui en feta. Met heel veel sla er bovenop. Helaas iets te veel zoet en geen gesmolten kaas.

En wat bleek? Onder berg de sla bevond zich een gat in mijn pizza! Een groot rond gat met een doorsnede van wel 10 centimeter. Daar moet iets fout gegaan zijn!

Achteraf bleek dat de pizza bedoeld is als skinny pizza, met weinig calorieën. 
Op zich een slim idee, maar gaten in een pizza maken om op calorieën te besparen vind ik niet zo'n goed idee! Je geeft toch ook niet een halve portie pasta of wat dan ook?

Zelf calorieën tellen is oké, maar een pizza waar een groot gat in zit niet!

Helaas viel de smaak van de pizza ook tegen. Evanals als de ambiance in het massale restaurant. Het is een enorm grote ruimte met hoge plafonds en weinig gezellige hoekjes.

De wijn en prosecco waren overigens heerlijk.

Volgende keer beter, want er zijn genoeg pizza's op de kaart die het proberen waard zijn.

Woodstone Pizza & Wine is een originele pizzatent in een modern jasje en zeker het proberen waard als je in Haarlem bent.

Valentijnsdessert! Chocopannenkoekjes met warme kersen

Met het idee van een Scharzwalderkirsch in mijn achterhoofd maakte ik dit lekkere dessert.

Het is bij uitstek geschikt voor een gezellig etentje bij kaarslicht (Valentijn?).

De pannenkoeken hebben een lekkere, bittere chocoladesmaak en als je ze gewoon met room (ijs) zou eten is het al superlekker.

Ik deed er nog een schep warme kersen bij, gewoon uit een blikje.

Natuurlijk kun je ook voor andere dingen of ander fruit kiezen, zoals een schep gezoete mascarpone of plakjes banaan.

Je kunt de pannenkoeken al in voren bakken, dus no stress!

Zo maak je ze; 

Nodig
melk
pannenkoekenmix
ei
cacao
poedersuiker

vanille ijs
vlaaivulling kersen uit blik

Maak pannenkoekenbeslag voor 2 pannenkoeken volgens de aanwijzing op de verpakking.

Voeg 3 theelepels cacao toe en een eetlepel poedersuiker.

Bak de pannenkoeken op de gebruikelijke manier, zorg dat het dunne pannenkoekjes worden.

Verwarm de vlaaivulling in een pannetje.

Dien de pannenkoekjes op met ijs en de warme kersen. 

Zuurkoolrolletjes met gehakt uit Kroatië

Wil je eens iets anders met zuurkool maken?

Dan heb ik hier een leuk recept voor je.
Ik kreeg het van mijn Kroatische collega. Spannend! Ik heb nog nooit iets Kroatisch gegeten.

Het gerecht heet sarma en is populair bij Kroaten.

Niet alleen breng je gehakt op smaak met uien, rijst en spekjes, er gaat ook een pittig paprikasausje overheen.

Het geheel moet zeker 1,5 uur stoven in een braadpan!

Je kunt bij de turkse super hele zuurkool kopen. Eigenlijk is de smaak gewoon hetzelfde als gesneden zuurkool, maar nu kun je de hele bladeren gebruiken om iets mee in te pakken.

Uiteindelijk was het resultaat minder spannend als gedacht; je hebt aan het einde zuurkoolrolletjes met gehakt.

Zo maak je het;

Nodig voor 7-8 rolletjes

1 hele zuurkool (Turkse supermarkt)
klein kopje ongekookte witte rijst
2 knoflooktenen, gehakt
1 ui, gesnipperd
500 gram gehakt
1 bakje spekjes
1 ei
zout en peper

boter
paprikapoeder
bloem
blikje tomatenpuree

Was de rijst onder de kraan en laat uitlekken in een zeef.

Haal voorzichtig de bladeren van de zuurkool en was ze onder de kraan.
Snij de harde nerf uit de bladeren.

Snij de gerookte spekjes nog iets fijner en verdeel de hoeveelheid in tweeën.

Verhit wat olie in een pan en bak de gesnipperde ui glazig.

Meng de gehakt met de gebakken ui, knoflook, het ei, de rijst en de helft van de spekjes. Breng op smaak met flink wat peper en zout en eventueel wat paprikapoeder.

Vorm een balletje ter grootte van een kleine gehaktbal en maak hem wat langwerpig.
Leg het rolletje op een blad zuurkool en flap de zijkanten er overheen. Rol nu op tot een rolletje.
Maak de gehakt op.

Je kunt eventueel wat zuurkoolbladeren fijnsnijden en op de bodem van de braadpan leggen.
Leg de rolletjes op de bodem van de pan. Leg daar bovenop de overige spekreepjes.

Giet er water bij tot de rolletjes net niet onder staan. Breng aan de kook en draai het vuur laag. Laat vervolgens 1,5 uur stomen.

Maak na 1,5 uur een roux door een eetlepel boter in een pan te smelten en vervolgens wat bloem er bij te doen. Daarna twee theelepels paprikapoeder en de tomatenpuree.
Doe er steeds wat water bij tot je een mooie saus hebt en blijf met een garde kloppen.
Proef even of de saus pittig genoeg is. Je kunt eventueel meer paprikapoeder toevoegen.

Giet de paprikasaus over de rolletjes en laat nog eens 20 minuten stomen. Keer ze af en toe om.

Men beweert dat de zuurkoolrolletjes de volgende dag nog lekkerder zijn...
Ik kan het niet weten, omdat ik een dag heb gewacht om ze te proeven!

Ricotta-gnocchi met champignonsaus van Donna Hay

Uit het mooie boek De Basics van Donna Hay maakte ik laatst gnocchi van ricotta.

Normaal maak je gnocchi van aardappelpuree gemengd met bloem, maar bij dit recept kwam er geen aardappel aan te pas!
Lekker licht! En de gnocchi zelf schijnen luchtiger te worden.

Ik vond het heel bijzonder om toch stevige balletjes te krijgen, terwijl het deeg behoorlijk zacht was.

De smaak was goed, en eerlijk gezegd proefde ik weinig verschil met gewone gnocchi van aardappel.

Leuk om een keer te maken, maar ook lastig omdat het deeg zo zacht is, dat je moeilijk slierten en bolletjes kunt vormen. De truc zit hem in de bloem waarmee je de buitenkant goed bestuift. Dan plakt het minder aan je handen!

Ik maakte ricotta-gnocchi met romige champignons en pancetta.

Zo maak je het;

Nodig voor 4
500 gr ricotta
40 gr fijngeraspte Parmezaanse kaas
2 eieren, losgeroerd
150 gr patentbloem (ik gebruikte meer!
zout en peper

olijfolie
1 kleine ui, gesnipperd
300 gr kleine champignons, in plakjes
310 ml kookroom
125 ml kippenbouillon
1 el tijmblaadjes
plakjes pancetta of rauwe ham

Maak eerst de gnocchi door ricotta, Parmezaanse kaas, eieren, bloem en peper en zout door elkaar te mengen. Je hebt nu klef deeg waar waarschijnlijk wat meer bloem bij moet om het handelbaar te maken.

Maak vervolgens strengen van 15 cm en ongeveer een centimeter dik en rol ze lichtjes door de bloem.Snij er stukjes van 2 centimeter van en druk ze iets plat met een vork.

Maak hierna de saus;
Bak de gesnipperde ui in olie tot deze zacht wordt en voeg daarna de champignons toe. Laat ongeveer 5 minuten bakken.
Doe de room, tijm, bouillon en  wat zout en peper erbij en laat inkoken tot een dunnen saus ontstaat. Dit duurt ongeveer 10 minuten.

Bak ondertussen de rauwe ham in een droge koekenpan en laat de krokante stukken uitlekken op keukenpapier.

Kook water in een grote pan en kook de gnocchi in 2-3 minuten gaar tot de bolletjes boven komen drijven.

Schep de ghocchi met een schuimspaan uit de pan en doe ze bij de saus.
Maak de borden met de gnocchi met saus en daar bovenop geraspte Parmezaanse kaas en de gebakken rauwe ham.

 

Gegrilde courgetteslierten

Met een courgette kun je veel gerechten maken. De neutrale smaak laat zich makkelijk mengen in gerechten uit veel verschillende keukens. Je komt courgettes dan ook tegen in Oosterse, Italiaanse, Indiase, Aziatische recepten.

Maar het is ook lekker om een courgette zo te eten, gewoon puur, als groente bij de maaltijd of als beleg op een sandwich.

Het is natuurlijk supersimpel! Je grilt dan flinterdunne plakken op de grill/ bbq of in de grillpan.

Zo doe je dat:

Nodig
1 courgette
olijfolie
peper, zout
oregano

Was de courgette en snij heel dunne plakken met een mandoline of kaasschaaf.
Doe de slierten in een kom.
Overgiet met olijfolie, zodat de plakken een laagje olie krijgen. Meng met je handen, alsof je een salade aan het mengen bent.
Bestrooi met peper, zout en oregano.

Laat de grill/bbq of grillpan goed heet worden. Je hoeft de grill niet in te smeren met olie. De plakken zijn zelf al vet genoeg.
Leg de courgetteplakken er plat op. Draai regelmatig om. 
De plakken zijn klaar wanneer ze een mooi bruin streeppatroon hebben.
De aangebrande stukjes zijn extra lekker!

Persiana

De laatste tijd ben ik enorm geinteresseerd in kookboeken uit de Midden-Oosterse keuken.
Het eten, vooral de mezze en dipjes zijn mijn absolute favoriet, daar kan ik van blijven dooreten.

En kennelijk ben ik niet de enige die dit vindt, want deze keuken is erg in opkomst, wat ook te zien is aan de kookboeken die uitkomen.

Een nieuw boek dat  gaat over de Perzische en Midden-Oosterse keuken is Persiana.
Dit boek is in Engeland een bestseller en is verkozen tot beste kookboek van 2014!

Leuk zeg, ik heb er één gekregen om te reviewen, dat belooft wat!

De auteur is de jonge Sabrina Ghayour met roots uit Iran.
Ze is self-made, want haar moeder en de rest van de familie kon niet koken. Daardoor heeft ze zichzelf leren koken. 

Ze begon met het leren van Perzische gerechten en het koken ging haar goed af. 
Inmiddels heeft ze haar eigen stijl en geeft ze aan authentieke gerechten een moderne draai of laat ze bepaalde authentieke recepten lekker zoals ze horen te zijn.

Haar familie is dol op haar kookkunsten en kennelijk heel Engeland inmiddels ook.

Sabrina heeft op verschillende plekken in Londen eetclubs opgericht, waar volslagen vreemden samenkomen om te koken en te eten.

De recepten in het boek zijn volgens Sabrina helemaal niet moeilijk en gebaseerd op ingrediënten die je makkelijk in de supermarkt of in de Turkse super kunt krijgen.
Dat maakt de drempel al lager om iets te maken.

Het boek heeft 239 pagina's en bestaat uit 6 hoofdstukken, ingedeeld op Mezze, Brood, Soepen, stoofschotels en tajines, Salades en Desserts.

Het hoofdstuk Mezze & Gerechten om te delen spreekt mij erg aan. Stuk voor stuk lekkere dingen die ik zo zou willen maken!
Denk aan veel dips zoals cacik (tzaziki), hummus en auberginedip, maar ook pasteitjes en brood.

Ook het hoofdstuk over Soepen, stoofschotels en tajines is inspirerend. De ingrediëntenlijsten vallen inderdaad mee.

Ik vind het hoofdstuk Desserts wat klein. In het hele boek zie ik meer Perzië dan Midden-Oosten terugkomen.

Alle recepten hebben een korte inleiding waarin een stukje over het gerecht verteld wordt. Daarin worden er dingen verteld overs specerijen, de afkomst van het gerecht of de bereidingswijze. Erg leerzaam!

De styling is tijdloos en stijlvol, waarbij het gerecht echt op de voorgrond staat zonder verdere gekheid of girly styling er omheen.

Dit boek is echt een aanrader als je de keuken uit Perzië en het Midden-Oosten wilt leren kennen.
Ik vind het een leuk en inspirerend boek, waarbij de inhoud het belangrijkst is.

Persiana van Sabrina Ghayour is van uitgeverij Good Cook en kost € 24,95

 

Me & the city Haarlem (6): De Soepkantine

Zomaar Een Vrijdag: Vandaag ga ik eens mee met ‘de groep’ (collega's) lunchen in het centrum van Haarlem.

 

Na een aantal vrijdagen afgeslagen te hebben, en op aandringen van mijn collega's ga ik eens mee.

Volgens heroische verhalen over kapsalon en broodjes donner, verwacht ik dat er op vrijdag van dat soort fastfood gehaald wordt, waar ik niet bepaald voor warm loop. Maar oké, voor de teamspirit moet je wat over hebben, bovendien gaat een warm patatje er ook wel in.

Maar wat blijkt? Ik heb me lelijk vergist in mijn collega's en hun vrijdagmiddaglunch! De gluiperds.

Want kennelijk nemen ze de tijd; er wordt een lunchzaak gekozen, waarna er rustig aan tafeltjes gegeten wordt.  

Zo gezellig! Dit had ik eerder moeten weten!

Het leuke is, dat er elke week voor een andere zaak gekozen wordt. Tja, in Haarlem is er keuze genoeg. Ideaal voor mijn Haarlem research!

Vandaag gaan we naar de Gierstraat. Een superleuk straatje waar zich allemaal kleine winkels bevinden en waarvan er een heleboel culi-gerelateerd zijn.

Hier zit ook mijn favo boetiekje Best Kept Secret, met London-stijl kleding. Ik constateer dat ze zelfs twee winkels tegenover elkaar hebben zitten.

Het restaurantje waar we naartoe gaan is De Soepkantine. Ben benieuwd!

Eenmaal binnengekomen een anti-climax. Je kunt dit beter soepkeuken (of soupkitchen, zoals ze in Amerika het Leger Des Heils noemen) noemen. Heel passend bij het plaatje.

Het is een bij elkaar geraapt spulletje met een klein buffet en wat grote pannen soep. Op de achtergond staat men op de hand af te wassen...

Op het krijtbord staan de soorten soep en voor € 5 euro krijg je een kleine kom soep met een snee bruin brood en boter.

Als je beleg op je brood wilt, kun je niet voor het menu kiezen en betaal je de snee brood met je beleg op een apart schoteltje 2 of 3 euro daarvoor.

We willen de soepen toch even zien en een aardige mevrouw die de pensioenleeftijd al ruim gepasseerd is (vrijwilligerswerk of is zij de eigenaresse?) geeft ons een kijkje in de pannen.

Ging ik voor de linzensoep, na een kijkje in de pan toch maar liever niet.

Dan maar de soep met kikkererwten, kouseband en kokosmelk. Volgens de mevrouw erg lekker en pittig. Maar bij elke pan die ze opent zegt ze dat 'ie erg lekker is.

Wanneer het eten komt, ben ik verbaasd over het broodje met het beleg. Die met kaas is heel triest, het zijn plakjes kaas die met een kaasschaaf gesneden zijn. 

Zelf heb ik gekozen voor een broodje osseworst, waarvan ik 5 plakjes op een apart schoteltje krijg en betaal hier alleen al € 3,40 voor.

De soep valt tegen. Ik proef geen kokosmelk, de kouseband smaakt naar sperziebonen uit blik. Heus! Ik vind het niet kunnen dat je groenten uit blik zou gebruiken voor verse soep. De soep smaakt niet pittig, maar eerder waterig.

Een grote teleurstelling is de soep zelf (en daar kom je voor bij De Soepkantine, nietwaar?) en de prijs-kwaliteit kan het helaas niet waarmaken. 

Bovendien kan ik er niet over uit dat ik het een armoedige boel vind, waar het ook niet erg gezellig is. Niks mis met vintage, maar kringloop vind ik minder charming.

Volgende keer weer ergens anders naartoe!

De oma is overigens niet de eigenaresse, maar een jonge man blijkt de ondernemer te zijn. Ik vraag me af of hij zijn eigen soepen maakt/ proeft en of hij de inrichting heeft gedaan.

Sorry Soepkantine, er is iets mis met jullie formule (wat best een goede had kunnen zijn). Helaas kan ik het niet mooier maken, en is dit mijn mening. 

Ik fotografeerde overigens de meest fotogenieke tafel met een leuke wandschildering (de enige) op de achtergrond.